بی نشانه

دستگاه همایون

shamsodinez — Wed, 28 Oct 2009 10:53:18 GMT

عزیزان گرامی سلام

دوستی می گفت نمی شود شاعر به شعرش سنجاق بشود و برای شعرش توضیح بنویسد .راست هم می گفت ولی این یکی را مجبورم .

اخوان بزرگ در کتاب گرانقدر (آخر شاهنامه) دو شعر دارد بسیار دلنشین .((قولی در ابوعطا)) و ((قولی در سه گاه))

در این دو شعر زیبا گوشه هایی از ابوعطا و سه گاه را توانمندانه بال پرواز شعر داده است .

چند شب پیش جایتان خالی ، خلوتی میسر شد باز با این دو شعر زیبا و به تأسی از آن کار ارجمند ، به فکرم رسید هفت دستگاه اصلی موسیقی ایرانی را و پنج دستگاه دیگر را موضوع شعر قرار دهم و خوب می دانم من پر و بال شکسته که پرواز یادم رفته است و کنج تنهایی اسیر، آنها را هم به بند می کشم نه پرِ پرواز. و برای اولین کار (همایون) را انتخاب کرده ام . چرایش را هم نمی دانم.

(( همایون ))

در آمد

بخواب آرام عزیزک! وقت خواب است

به خواب خوش درختِ آرزو گل می دهد اینجا ولی، نقشی بر آب است

مگو روز است و خورشید دلافروز است و بیرون از حصار تنگ ما نو، روز دیگر

شب ما را کجا خوی شتاب است؟

چکاوک

سبکسر مرغکی، نامش چکاوک

دلانگیزانه آوازش، پراکند

مخوان ! گفتم مخوان، پنهان بمان دور از نگاه و تیرِ صیّاد

تحمل می کنی رنج قفس؟ ای داد و بیداد

دریغا بی جهت افتاده در بند

لیلی و مجنون

در این آشفته بازارِ ریاکاران ِ مکـّـار...

خریداری ندارد روی لیلی

گریبان گیرِ مجنونِ دل افکار...

غمِ یکسان شب و روزاست و تکرار.

ندارد سوی لیلی هیچ میلی

شوشتری

همان بهتر که رفت از خاطر و دیگر فراموش

قدیمی قصّه ها را پنبه در گوش

گناه دیگری را دیگری باید مکافات

عجب دیدی؟ عجایب را مدّران پرده روپوش

طرز

دلِ آشفته آسایش ندارد

تلاطم دیده، طوفان دیده گنجایش ندارد

دلا آسوده سنگین، دیده بر هم دار و بر خواب

کتاب بسته، سطری جای افزایش ندارد

نی داود

نوای ناله ی جان سوز نی، می گوید از درد

قدیمی زخم دل را تازه، تَر کرد

دلم آشفت و آشوبی به پا شد

ز جا خیزم به باداباد و پیشآمد، به آوردِ ره آورد

بیداد

ز بیداد آمدم اینک به فریاد

دلم با خاطراتی روز و شب خوش بود و ایّامش ز خاطر برد و از یاد

امان ای داد امان ای داد امان ای داد و بیداد

راجع

بخواب آرامِ جان! آشفته خوابی بود و کابوس

پشیمان را چه سود از ذکر افسوس

راز و نیاز

بیا راز و نیازی با هم اینک

فراهم شد اگر، سوز و گدازی باهم اینک

به دور از چشم ناپاکان، مدد از آبِ آتشناکِ انگور

تو در چشم ِترِ پیرانه سر، شرم و حیا دور...

نگاهم می کنی با گوشه ی چشمانِ مایل

فراموشم شود، غم بوده در دل .

چه بهتر، می شود در پرده رازی با هم اینک

راز و نیاز نوعی دیگر

اگر با ما یکی درد آشنا بودی چه بودی

موافق همره بی مدّعا بودی چه بودی

بماند رازِ پنهان همچنان در سینه تا او...

نگوید نیمه ی از ما جدا، بودی چه بودی

شوشتری نوع دیگر

ز شش در، خوب تر آوازِ محزون می شکافد سینه ی دشت

نهیفی سایه وار از کوچه برگشت

که می ترسد مبادا قصه تکرار

به زیر بار بیش از این یقین خم گشت و بشکست

بختیاری

چه خوش یک شب اگر بختم شود یار

بخواب آید مگر دیرینه دلدار

خروسِ منتظر را پرده ی شب، تا ابد مانا بماند در قفس بیهوده بیدار

فروزان مشعلِ عالم همانجا پشت دیوار

نتابد خیره سر مهتاب و گنجم را پدیدار

نبیند روی ماهش را خریدار

نمی خواهم به خوابم پا نهد هر دزد و طرّار

من و تنهای او دور از نگاه و چشم اغیار

هزاران گفتنی دارم که خواهم وقت بسیار

تو ای همدرد من تیر نگاهت را بگیر از چشم بیمار

موالف

موالف گوشه ای مأنوس ما نیست

که چشم تر، نمک سود است و بی خواب

درخت آرزو ها ریشه کن شد

کویرِ حسرتم لب تشنه بی آب...

شبم، تاریک و بی مهتاب حتی کرم شبتاب

اردکان 6/8/88

تبعیدی

shamsodinez — Sun, 11 Oct 2009 06:13:54 GMT

گم کرده راهم در کویر خشک ِ تبعید

بر سایه ها حتّی اگر همسایه ؛ تردید

اینجا هوا سنگین ، غبارآلود و ناپاک...

چشم تماشا را هزاران پرده بر دید

آن سو ترک سر سبز سروی سایه افکند

نیلوفری نازک به آب برکه خندید

دل غرق شادی شد: (چه خوش ترکیب و رعنا

بر استوار قامتش ، گل کرد و پیچید)

گفتم دلک! نقش فریبای سراب است

آنجا چو اینجا مرگ و نابودیّ و تهدید

دل همچنان غرق تماشا زیر لب گفت

دیر است،اگر ماندی مگو باز از چه تمدید

گفتم ببین مرز است و پرچین! پا نشاید

بر خاطیان تندی کند شاید نبخشید

از تنگ جای سینه بیرون رفت و آشفت

دلداده از دیوانگی آیا هراسید؟

بر بی ثمر بیهوده خون دل چکاندم

بی بار و بر را بی جهت، چشمان ِ امّید

دل رفت و چشمان من ِ بی دل به سویش

در خون ِ خود غلطید و جایش لاله رویید

گفتم مبادا چشم ناپاکی ببیند

با دست لرزان (بی نشان) از ساقه اش چید

اردکان 16/7/88

دعا (به بهانه ی بیماری یک دوست عزیز جانبازی از دوران جنگ)

shamsodinez — Tue, 06 Oct 2009 12:52:04 GMT

ای رفیقان نیمه شب دست دعا بالا کنید

بی هیاهو ، تا مگر چشمی به ما، غوغا کنید

عاشقی از جمع ما خونین دلان دارد هوس

وای اگر تنها رود، هنگامه ای بر پا کنید

گرچه معشوقش در ِ پنهان برویش بر گشود

پیش ِ چشم ما رقیبان! پیش ِ پا دریا کنید

یا مبر او را اگر بردی ببین اینجا چه شد

بندیان! زنجیر جنبان هر کجا نجوا کنید

می برد ایمان ما گوید چرا کافر شدند!

آتش خشمش فروزان می شود، پروا کنید

این رجز خوانی ز ما بسیار پیش از این شنید

او اگر دلگیر شد، این ها همه حاشا کنید

(بی نشان)با چشم گریان گفت و گم شد گوشه ای

ای رفیقان نیمه شب دست دعا بالا کنید

اردکان 14/7/88

شب های قدر

shamsodinez — Wed, 09 Sep 2009 10:37:32 GMT

ای رفیقان زیر پاهاتان نگاه

بر زمین این دایه ی پستان سیاه

گر شما را الفتی ، بی زار ازو

بر شما فرخنده ، گشتم خوار ازو

خاک ! ننگت باد و بادا تیره گون

زیر پا مانی لگد مال و زبون

حیف ازآن مهمان که پایش بر تو باز

آسمان ، هفت آسمان را چاره ساز

صد ، دو صد لعنت تو را ای تیره بخت

بعد ازآن مهمان کشی ، داری تو تخت ؟

آتش سوزان به جانت تا ابد

تا ابد سرگشته مانی بی مسد

او ترا مهمان که حالت به کند

هرزه از جانت زداید له کند

بر تو بذر مهربانی ، تا بهار

خوشه ها سنبل بروید هر کنار

باغبان ِ مهربان را خون جگر ؟!

ماه تابان را به چاه ای خیره سر

ای رفیقان از چه این شب های قدر

پرده ای بر پیروان ، زان ماه بدر

ای رفیقان ، آن نگاه انتظار

اشک چشمان ِ یتیمانم قرار ...

می برد از دل چه بی تاب آمدم

تشنه لب بر باده ی ناب آمدم

مقتدا رنگین کند سجّاده را !

وای ما ، ای وای ما ، ای وای ما

وای ما کز کوته ای بی راهه را

همچنان سر در گریبان چاره را

ای رفیقان توشه سازم بر سفر

این ، علی را آن ؛ ازو باید حذر

بی نشانم دست ما گیرد کسی

من ازین بسیار ها دیدم بسی

اردکان بیستم رمضان 87

روز موعود

shamsodinez — Thu, 09 Jul 2009 11:06:56 GMT

آنکه روزی رفت و ارزان ام زدست

اینک آمد روبرو ، شوریده مست

گفتمش باز آمدی بی گاه و دیر ...

عکسم آنجا گوشه ی چشمش نشست

گفتمش از چشمت افتادم چه زود

لب گشود اما نه چیزی گفت و بست

ملتهب مرغ دلم بی تاب او

دانه از دامش ، تمنّای دل است

بی نوا دل می طپید و غرق خون

وای اگر از شکوه ها رنجید و خست

نازک دستش به در ، دل التماس

بشکند دستی که جامم را شکست

لحظه ای بود و خیالی خوش چو خواب

خواب خوش این بود اگر ، بهتر که جست

او اگر روزی به خاکم پا کشید

لاله جام تازه می گیرد به دست

(بی نشان) با این خیال خوش به خواب

منتظر تا روز موعودش ، به شصت

اردکان 2/4/88

جواد آقا لبو فروش

shamsodinez — Thu, 28 May 2009 12:10:18 GMT

من جوادآقا ، تو پارک شهر گاری دارم ، لبو فروشم

البته فقط زمستونا ... چی بو د چی شد ، چی رفت تو گوشم

آی داغه لبو گرمه لبو آی سمنو آی سمنو آی ...

قاطی شد یکی کات بزنه تا من برم لباس بپوشم

بی پیر چو می روی خرابات

shamsodinez — Sun, 24 May 2009 22:05:02 GMT

ای دیده ببین چرا شدی مات ؛ شه مات شدیّ و بر خیالات

او بر سر عهد خود ؛محالات ، کی کرده کسی تو را مراعات

هیهات ، هزار بار ازین پیش ؛ زین خوش خط و خال خورده ای نیش

اصرار چرا چگونه اثبات ، ناممکن اگر شود ، خرافات

سر برده به کار خود که اینم ، صد پله فراتر از زمینم

بر خاک تو او کجا ، سماوات ؛ بیهوده به خود مکن مباهات

ای ساز شکسته ی به دیوار ؛ ای نای بریده از چه گفتار

او از سر شب در ملاقات ، بسته است چرا سحر مناجات

ای مانده به خشک و شوره زاران؛ اینجا به چه دل ، به ابر و باران

آنجا که رسیده او ، کمالات ؛ هرگر نرسی ، تویی و طامات

خشکیده درختم آن درختم ؛ بی برگم و باد ، برده رختم

بر مرده ثمر کجا کرامات ؛ دلمرده شد از دم مسیحات

هرچند که پیش ازین کسی گفت ؛ (بی نام و نشان) شنید و آشفت

بی پیر چو می روی خرابات ؛ صد فتنه اگر رسد ، مجازات .

شیراز 4/3/87

آرزو دور و بلند اما ...

shamsodinez — Thu, 30 Apr 2009 12:09:00 GMT

از چه بس دیر آمدی بسیار ها کردی درنگ

بی تفاوت رو گرفتی ؛ این نه هشدار است و زنگ

فرصت دیدار اندک بود و بر بیهودگی

پرده ها از هر طرف رنگین و گم گشتی به رنگ

چشم و گوش دل چرا بستی که مهمان بر دل است ...

ره زن دل بود و آزادش ؛ نکوبیدی به سنگ

با نوای ساز ناکوکش چرا رقصان شدی

برده از خاطر نوازش های آن مهرو به چنگ

بوسه ها در انتظارت شهد و شیرین جانفزا

کام جان مسموم اگر خواهی بنوش از این شرنگ

دیده بگشا بر تماشا پرده بردار از نگاه

دشت پهناور رها ، اینجا چرا این جای تنگ

گر نمی آیی به راه از تیر خشمش کن حذر

سرگرانی از چه شاید بر سرت سودای جنگ

(بی نشان) عذر گنه از یاد یار مهربان

آرزو دور و بلند اما نه با این پای لنگ

اردکان 9/2/88

شعری از مثنوی دلگیر

shamsodinez — Sat, 18 Apr 2009 22:11:18 GMT

دوستان عزیز

سلام

چند وقت پیش شاعر گرامـــــی و ارجمند جنــــــاب آقای بـــرات رفیعی شعری

گذاشتند در سایت محترم آوای دل با عنوان (مه ) و در ابتدای آن شرحی از ماجرایی بسیار عاشقانه نوشته بودند از آقا و خانمی بنام( امیر و فرشته )

آن ماجرا خیلی به دلم نشست . تا اینجا را داشته باشید ...

دفتر شعری نا تمـــام دارم بنام (مثنوی دلگیر ) تا حالا پانصد بیتی شده است و

پیشاپیش تقــــدیم گردیده به دوستــــی بسیار گرامی . خیلــی وقت است به

سراغ آن دفتر شعر نرفته بودم . آن ماجرای جناب بـرات رفیعی باعث شد ابیات

زیر به آن دفتر اضافه شود .

مثنوی را قله ها دور و بلند

گوش خود پیش آ به ما بشنو به پند

راه آسان گیر و بر باغ غزل

سایه ی طوبی به جو شیر و عسل

هرچه پیش آید خوش آید

shamsodinez — Thu, 09 Apr 2009 22:25:43 GMT

روز وشب در انتظار و بر ملال

تا به کی اینگونه باید ، ماه و سال

روزگاری در سرم سودای عشق

حال و روزم را تماشا ، بی سوال

پیر و فرتوتم ، کجایم شاخ و برگ

تا به رقص آیم به بادی از شمال

جنگل انبوه و فریادم به هیچ

دست بی رحم تبر ، پای نهال

مرغ بی دل ، از چه اینجا آشیان ؟

گوشه ای پنهان ببین آن خطّ و خال

عاقبت چنگال تیزش سینه ات

می گریزی از چه ، چابک پا غزال

گرچه دلگیرم ، هزاران آرزو

بی سرانجامم ولی شاید مجال

(بی نشان) را جام دیگر لب به لب

هر چه پیش آید خوش آید ؛ بی خیال

اردکان 20/1/88