بی نشانه

جامی بزن بر جام ما

shamsodinez — Fri, 18 Dec 2009 19:38:18 GMT

دیدی چه شد فرجام ما پایان بی انجام ما

جامی بزن بر جام ما تا بر دَرَد شرم و حیا

اینک تهی دست آمدم پرکن که سر مست آمدم

بالا نشین! پست آمدم درمانده ای بی مدعا

پیرانه سر بی تاج اگر سرمایه ام تاراج اگر

چون تخته بر امواج اگر، ما را تو بودی ناخدا

این درس و این مشق و کتاب آن داده های بی حساب

چون شد ،چرا ناگه سراب؟ گفتم کلامی نا بجا؟

گفتی به باغت می برم تا دشت و راغت می برم

با چلچراغت می برم ، تاریک شد ، کو آشنا؟

بازم فریبت آرزو، در جستجویت کو به کو

دوری مجو چیزی بگو حتّی درشت و ناسزا

شب می رسد کو بی نشان ، پنهان مشو ای بد گمان

بازت به چنگ آرد بدان یکبار دیگر ماجرا

اردکان 27/9/88

عید غدیر مبارک

shamsodinez — Sun, 06 Dec 2009 07:46:00 GMT

تا نام علی ورد زبان، یاد علی مونس جان شد

شوریده دل آمد به تماشا ، به قفس ؛ جامه دران شد

گفتم نکند تاب و تحمل نتواند، به درآید

بی خود شود از خویش و دچار آمده بر وهم و گمان شد

یک جرعه ازین باده به میخانه نشینان ِ شب و روز ...

آن می کند،این تازه جوان را چه کند ، دل، نگران شد

آن گوهر سنگین که گران آمده بر کوه توانمند

چون می کشد این پیکر لاغر که خمیده است و کمان شد

عشق آمد و جوشد و خروشید: مگو هیچ مگو هیچ

این راهِ سعادت، به محبّان علی امن و امان شد

ای وای برآنان که به هنگامه رسیدند و شنیدند

آن مجلس تکلیف و ولایت که به کوران و کران شد

آن دست فراز آمده با مشعل تابنده فرا راه

آن روز به آنان و فروزنده به هر عصر و زمان شد

(بی نام و نشان) از سخن عشق به رقص آمد و با خویش:

ای جان! زچه ترسم که مرا عاقبت کار چنان شد

اردکان عید غدیر 1388

یک توضیح

shamsodinez — Fri, 04 Dec 2009 11:36:13 GMT

چندی پیش دوستی گرامی شعر زیر را برایم خواند و گفت این شعر را با عنوان (شمس الدین عراقی سروده زیبایی دارد) در وبلاگی خوانده است . برایش توضیح دادم که این شعر بسیار ارزشمند از من نیست . از سر کنجکاوی در (گوگل) جستجو کردم و با کمال تعجب دیدم نه تنها در آن وبلاگ بلکه در چند جای دیگر هم با همان عنوان آن شعر را گذاشته اند .

دوستان گرامی

این سروده ی گرانسنگ از اشعار (شیخ بهایی) است . نه من حقیر . موضوع برایم خیلی جالب شد که چرا این اشتباه پیش آمده است باز هم جستجو کردم . بنده ی کمترین مدتها است برخی از سروده هایم را در سایت (محترم شعر نو) می گذارم . ماه رمضان سال قبل هم هر شب یک شعر در آن سایت گرامی گذاشته بودم . آنجا رسم است که بعضی وقتا در قسمت نظرها دوستان دیگر بداهه و یا شعری دیگر از دیگر شعرا به یکدیگر هدیه می دهند و البته چقدر خوب است اگر شعر از دیگری است نام شاعر را هم بنویسند . بگذریم پای یکی از شعر های رمضان دوستی این شعر شیخ بهایی را گذاشته بود و از آنجاییکه سایت شعر نو یکی از سایت های پر بازدید است این اشتباه ناشی شده بود پس همینجا عرض می کنم من نو آموز کجا و آن شعر گرانبها کجا و از ساحت حضرت شیخ بهایی هم به سهم خودم پوزش می خواهم گرچه بی تقصیرم . حالا آن شعر را بخوانید:

قول و قرار

shamsodinez — Wed, 02 Dec 2009 12:26:54 GMT

آشیان گم کرده مرغی در شب تاریک و تار

گوشه ی چشمی فریبش داد و بردش زین دیار

بال پروازش ز زخم کین زمانی پیش ازین

بسته شد کو دست تیماری که باز آید به کار

او که روزی شهسواران را همای و آرزو

آرزومند نگاه مشتری ؛ ای روزگار

آن نگین پاک و روشن، لایق انگشتری

همچو سنگی گوشه ای افتاده بر خاک و غبار

دل شکست و دل برید از ما که اینش حال و روز

باز اگر آمد نمی پرسم چه شد چون شد دچار

گرچه دورانش به پیشانی نشان خود نشاند

پیش چشم عاشقش، باز او همان دیرینه یار

کی به خویش آیی، ببین چشم انتظارت بر در است

(بی نشان) بر عهد و پیمان، بر سر قول و قرار

اردکان 11/9/88

دستگاه همایون

shamsodinez — Wed, 28 Oct 2009 10:53:18 GMT

عزیزان گرامی سلام

دوستی می گفت نمی شود شاعر به شعرش سنجاق بشود و برای شعرش توضیح بنویسد .راست هم می گفت ولی این یکی را مجبورم .

اخوان بزرگ در کتاب گرانقدر (آخر شاهنامه) دو شعر دارد بسیار دلنشین .((قولی در ابوعطا)) و ((قولی در سه گاه))

در این دو شعر زیبا گوشه هایی از ابوعطا و سه گاه را توانمندانه بال پرواز شعر داده است .

چند شب پیش جایتان خالی ، خلوتی میسر شد باز با این دو شعر زیبا و به تأسی از آن کار ارجمند ، به فکرم رسید هفت دستگاه اصلی موسیقی ایرانی را و پنج دستگاه دیگر را موضوع شعر قرار دهم و خوب می دانم من پر و بال شکسته که پرواز یادم رفته است و کنج تنهایی اسیر، آنها را هم به بند می کشم نه پرِ پرواز. و برای اولین کار (همایون) را انتخاب کرده ام . چرایش را هم نمی دانم.

(( همایون ))

در آمد

بخواب آرام عزیزک! وقت خواب است

به خواب خوش درختِ آرزو گل می دهد اینجا ولی، نقشی بر آب است

مگو روز است و خورشید دلافروز است و بیرون از حصار تنگ ما نو، روز دیگر

شب ما را کجا خوی شتاب است؟

چکاوک

سبکسر مرغکی، نامش چکاوک

دلانگیزانه آوازش، پراکند

مخوان ! گفتم مخوان، پنهان بمان دور از نگاه و تیرِ صیّاد

تحمل می کنی رنج قفس؟ ای داد و بیداد

دریغا بی جهت افتاده در بند

لیلی و مجنون

در این آشفته بازارِ ریاکاران ِ مکـّـار...

خریداری ندارد روی لیلی

گریبان گیرِ مجنونِ دل افکار...

غمِ یکسان شب و روزاست و تکرار.

ندارد سوی لیلی هیچ میلی

شوشتری

همان بهتر که رفت از خاطر و دیگر فراموش

قدیمی قصّه ها را پنبه در گوش

گناه دیگری را دیگری باید مکافات

عجب دیدی؟ عجایب را مدّران پرده روپوش

طرز

دلِ آشفته آسایش ندارد

تلاطم دیده، طوفان دیده گنجایش ندارد

دلا آسوده سنگین، دیده بر هم دار و بر خواب

کتاب بسته، سطری جای افزایش ندارد

نی داود

نوای ناله ی جان سوز نی، می گوید از درد

قدیمی زخم دل را تازه، تَر کرد

دلم آشفت و آشوبی به پا شد

ز جا خیزم به باداباد و پیشآمد، به آوردِ ره آورد

بیداد

ز بیداد آمدم اینک به فریاد

دلم با خاطراتی روز و شب خوش بود و ایّامش ز خاطر برد و از یاد

امان ای داد امان ای داد امان ای داد و بیداد

راجع

بخواب آرامِ جان! آشفته خوابی بود و کابوس

پشیمان را چه سود از ذکر افسوس

راز و نیاز

بیا راز و نیازی با هم اینک

فراهم شد اگر، سوز و گدازی باهم اینک

به دور از چشم ناپاکان، مدد از آبِ آتشناکِ انگور

تو در چشم ِترِ پیرانه سر، شرم و حیا دور...

نگاهم می کنی با گوشه ی چشمانِ مایل

فراموشم شود، غم بوده در دل .

چه بهتر، می شود در پرده رازی با هم اینک

راز و نیاز نوعی دیگر

اگر با ما یکی درد آشنا بودی چه بودی

موافق همره بی مدّعا بودی چه بودی

بماند رازِ پنهان همچنان در سینه تا او...

نگوید نیمه ی از ما جدا، بودی چه بودی

شوشتری نوع دیگر

ز شش در، خوب تر آوازِ محزون می شکافد سینه ی دشت

نهیفی سایه وار از کوچه برگشت

که می ترسد مبادا قصه تکرار

به زیر بار بیش از این یقین خم گشت و بشکست

بختیاری

چه خوش یک شب اگر بختم شود یار

بخواب آید مگر دیرینه دلدار

خروسِ منتظر را پرده ی شب، تا ابد مانا بماند در قفس بیهوده بیدار

فروزان مشعلِ عالم همانجا پشت دیوار

نتابد خیره سر مهتاب و گنجم را پدیدار

نبیند روی ماهش را خریدار

نمی خواهم به خوابم پا نهد هر دزد و طرّار

من و تنهای او دور از نگاه و چشم اغیار

هزاران گفتنی دارم که خواهم وقت بسیار

تو ای همدرد من تیر نگاهت را بگیر از چشم بیمار

موالف

موالف گوشه ای مأنوس ما نیست

که چشم تر، نمک سود است و بی خواب

درخت آرزو ها ریشه کن شد

کویرِ حسرتم لب تشنه بی آب...

شبم، تاریک و بی مهتاب حتی کرم شبتاب

اردکان 6/8/88

تبعیدی

shamsodinez — Sun, 11 Oct 2009 06:13:54 GMT

گم کرده راهم در کویر خشک ِ تبعید

بر سایه ها حتّی اگر همسایه ؛ تردید

اینجا هوا سنگین ، غبارآلود و ناپاک...

چشم تماشا را هزاران پرده بر دید

آن سو ترک سر سبز سروی سایه افکند

نیلوفری نازک به آب برکه خندید

دل غرق شادی شد: (چه خوش ترکیب و رعنا

بر استوار قامتش ، گل کرد و پیچید)

گفتم دلک! نقش فریبای سراب است

آنجا چو اینجا مرگ و نابودیّ و تهدید

دل همچنان غرق تماشا زیر لب گفت

دیر است،اگر ماندی مگو باز از چه تمدید

گفتم ببین مرز است و پرچین! پا نشاید

بر خاطیان تندی کند شاید نبخشید

از تنگ جای سینه بیرون رفت و آشفت

دلداده از دیوانگی آیا هراسید؟

بر بی ثمر بیهوده خون دل چکاندم

بی بار و بر را بی جهت، چشمان ِ امّید

دل رفت و چشمان من ِ بی دل به سویش

در خون ِ خود غلطید و جایش لاله رویید

گفتم مبادا چشم ناپاکی ببیند

با دست لرزان (بی نشان) از ساقه اش چید

اردکان 16/7/88

دعا (به بهانه ی بیماری یک دوست عزیز جانبازی از دوران جنگ)

shamsodinez — Tue, 06 Oct 2009 12:52:04 GMT

ای رفیقان نیمه شب دست دعا بالا کنید

بی هیاهو ، تا مگر چشمی به ما، غوغا کنید

عاشقی از جمع ما خونین دلان دارد هوس

وای اگر تنها رود، هنگامه ای بر پا کنید

گرچه معشوقش در ِ پنهان برویش بر گشود

پیش ِ چشم ما رقیبان! پیش ِ پا دریا کنید

یا مبر او را اگر بردی ببین اینجا چه شد

بندیان! زنجیر جنبان هر کجا نجوا کنید

می برد ایمان ما گوید چرا کافر شدند!

آتش خشمش فروزان می شود، پروا کنید

این رجز خوانی ز ما بسیار پیش از این شنید

او اگر دلگیر شد، این ها همه حاشا کنید

(بی نشان)با چشم گریان گفت و گم شد گوشه ای

ای رفیقان نیمه شب دست دعا بالا کنید

اردکان 14/7/88

شب های قدر

shamsodinez — Wed, 09 Sep 2009 10:37:32 GMT

ای رفیقان زیر پاهاتان نگاه

بر زمین این دایه ی پستان سیاه

گر شما را الفتی ، بی زار ازو

بر شما فرخنده ، گشتم خوار ازو

خاک ! ننگت باد و بادا تیره گون

زیر پا مانی لگد مال و زبون

حیف ازآن مهمان که پایش بر تو باز

آسمان ، هفت آسمان را چاره ساز

صد ، دو صد لعنت تو را ای تیره بخت

بعد ازآن مهمان کشی ، داری تو تخت ؟

آتش سوزان به جانت تا ابد

تا ابد سرگشته مانی بی مسد

او ترا مهمان که حالت به کند

هرزه از جانت زداید له کند

بر تو بذر مهربانی ، تا بهار

خوشه ها سنبل بروید هر کنار

باغبان ِ مهربان را خون جگر ؟!

ماه تابان را به چاه ای خیره سر

ای رفیقان از چه این شب های قدر

پرده ای بر پیروان ، زان ماه بدر

ای رفیقان ، آن نگاه انتظار

اشک چشمان ِ یتیمانم قرار ...

می برد از دل چه بی تاب آمدم

تشنه لب بر باده ی ناب آمدم

مقتدا رنگین کند سجّاده را !

وای ما ، ای وای ما ، ای وای ما

وای ما کز کوته ای بی راهه را

همچنان سر در گریبان چاره را

ای رفیقان توشه سازم بر سفر

این ، علی را آن ؛ ازو باید حذر

بی نشانم دست ما گیرد کسی

من ازین بسیار ها دیدم بسی

اردکان بیستم رمضان 87

روز موعود

shamsodinez — Thu, 09 Jul 2009 11:06:56 GMT

آنکه روزی رفت و ارزان ام زدست

اینک آمد روبرو ، شوریده مست

گفتمش باز آمدی بی گاه و دیر ...

عکسم آنجا گوشه ی چشمش نشست

گفتمش از چشمت افتادم چه زود

لب گشود اما نه چیزی گفت و بست

ملتهب مرغ دلم بی تاب او

دانه از دامش ، تمنّای دل است

بی نوا دل می طپید و غرق خون

وای اگر از شکوه ها رنجید و خست

نازک دستش به در ، دل التماس

بشکند دستی که جامم را شکست

لحظه ای بود و خیالی خوش چو خواب

خواب خوش این بود اگر ، بهتر که جست

او اگر روزی به خاکم پا کشید

لاله جام تازه می گیرد به دست

(بی نشان) با این خیال خوش به خواب

منتظر تا روز موعودش ، به شصت

اردکان 2/4/88

جواد آقا لبو فروش

shamsodinez — Thu, 28 May 2009 12:10:18 GMT

من جوادآقا ، تو پارک شهر گاری دارم ، لبو فروشم

البته فقط زمستونا ... چی بو د چی شد ، چی رفت تو گوشم

آی داغه لبو گرمه لبو آی سمنو آی سمنو آی ...

قاطی شد یکی کات بزنه تا من برم لباس بپوشم