بی پیر چو می روی خرابات

ای دیده ببین  چرا شدی مات ؛ شه مات شدیّ و بر خیالات

او بر سر عهد خود ؛محالات ، کی کرده کسی تو را مراعات

هیهات ، هزار بار ازین پیش ؛ زین خوش خط و خال خورده ای نیش

اصرار چرا چگونه اثبات ، ناممکن اگر شود ، خرافات

سر برده به کار خود که اینم ، صد پله فراتر از زمینم

بر خاک تو او کجا ، سماوات ؛ بیهوده به خود مکن مباهات

ای ساز شکسته ی به دیوار ؛ ای نای بریده از چه گفتار

او از سر شب در ملاقات ، بسته است چرا سحر مناجات

ای مانده به خشک و شوره زاران؛ اینجا به چه دل ، به ابر و باران

آنجا که رسیده او ، کمالات ؛ هرگر نرسی ، تویی و طامات

خشکیده درختم آن درختم ؛ بی برگم و باد ، برده رختم

بر مرده ثمر کجا کرامات ؛ دلمرده شد از دم مسیحات

هرچند که پیش ازین کسی گفت ؛ (بی نام و نشان) شنید و آشفت

بی پیر چو می روی خرابات ؛ صد فتنه اگر رسد ، مجازات .

شیراز 4/3/87