هرچه پیش آید خوش آید

روز وشب در انتظار و بر ملال

تا به کی اینگونه باید ، ماه و سال

روزگاری در سرم سودای عشق

حال و روزم را تماشا  ، بی سوال

پیر و فرتوتم ، کجایم شاخ و برگ

تا به رقص آیم به بادی از شمال

جنگل انبوه و فریادم به هیچ

دست بی رحم تبر ، پای نهال

مرغ بی دل ، از چه اینجا آشیان ؟

گوشه ای پنهان ببین آن خطّ و خال

عاقبت چنگال تیزش سینه ات

می گریزی از چه ، چابک پا غزال

گرچه دلگیرم ، هزاران آرزو

بی سرانجامم ولی شاید مجال

(بی نشان) را جام دیگر لب به لب

هر چه پیش آید خوش آید ؛ بی خیال

اردکان 20/1/88