سخن نخست

 

 

ناگاه چون درخت برستم میان باغ          زان باغ بی نشانه نشانی خریده ام

حدود دو سالی است که از شهر و دیار زادگاهم رانده  و به شهری آمده ام ، که  به گمانم از قبل برایم تعیین شده بود .به شعر همیشه  دلبستگی خاصی داشته ام  و عاشق غزل بخصوص غزلیات حضرت مولانا جلال الدین پارسی . مرحوم پدرم چند سال آخر عمر شعر می سرود و هر روز که به خانه می آمد یکی از سروده هایش را برایمان می خواند و هرجا که وزن وقافیه ی شعرش اشکال داشت ، آن قسمت را کشدار و بلند و یا کوتاه می خواند و می گفت « این ضرورت شعر است » خدا رحمتش کند مرد با صفایی بود . او هم عاشق بود و عاشق حضرت مولانا جلال الدین پارسی . مهندس ساختمانم و سالها پیمانکاری کرده ام ، پیمانکار ساختمان . دو دوره هم دبیر انجمن شرکتهای ساختمانی در استان زادگاهم بوده ام . و حالا بعد از سالها پیمانکاری به دلایلی ، زندگیم عوض شد و در یکی از پروژه های صنعتی ، در قسمت نظارت آن مشغول بکار . در شهر کوچکی زندگی میکنم و خیلی به اینجا علاقمند شده ام . اواخر مرداد ماه سال گذشته بود که در ایستگاه راه آهن تهران موقع برگشتن از مرخصی به محل کارم جمله ای شعر گونه ذهنم را به خود مشغول کرد و آنرا بر روی پاکت سیگارم نوشتم (ابلهان نام تو را لعبته می پندارند و به بازی و به تسبیح به تو مشغول شوند – عاشقان نام مقدست به خونین دل خود دم به دم در همه دم نقش کنند.) و دیگر بارش شعر شروع شد . چیزی از وزن و قافیه و اصول شعر ، علیرغم آن همه شعری که خوانده بودم ، نمی دانستم . ولی گفتم وگفتم با همان شکلی که شعر می پنداشتم و برای همکارانم می خواندم تا اینکه در همین محل کار کسی پیدا شد که شعر می دانست و عروض را از او آموختم و با خواندن کتابی از دکتر شمیسا در مورد شعر بیشتر دانستم و پس از آن سروده هایم را اصلاح کردم . شبی با خود گفتم برای خود تخلص انتخاب کنم . ابتدا می خواستم «پیر بابا» را انتخاب کنم ولی نمی دانم به چه دلیل «بی نشان» را برگزیدم . نیمه شب بود به عادت هر شب به سراغ دیوان کبیر حضرت مولانا جلال الدین پارسی رفتم  با حضرتش گفتم « من بی نشان را برای خود انتخاب کرده ام تو چه می گویی و کتاب را گشودم  ،  غزل شماره ی 1708 بود و در انتهای غزل بیت بالای این نوشته را خواندم . بدنم می لرزید : زان باغ بی نشانه نشانی خریده ام و «بی نشان » را به عنوان تخلص خود انتخاب کردم نامی که حضرتش قبول کرده بود . در این نوشته ها قصد دارم برداشت های شخصی خود را از سروده های حضرت مولانا جلال الدین پارسی برایتان بنویسم و همچنین از سروده های خودم که بقول بزرگواری که نام نازنینش را بخاطر ندارم ، مرتکب شده ام . باشد که مورد قبول عاشقان و دوستداران شعر واقع  شود .

به امید حق.

مــی رسد شب تـا بیارامد به بالین جان خسته

                                                چشــم مــانده بـر رهــــم اما به بیداری نشسته

در ســـرم دیگـر نمانده شور و غوغای جوانی

                                                بی نشاط و نـــا امیــدم در فضایی سرد و بسته

منتظــــر بنشستـــه ام امــا بخوانــد ســــاربانم

                                                گــــویدم برخیز ای جان کاروان از جای جسته

من بـــه خواهش گویمش لختی تحمل شاید آید

                                                آخـــــرین بارش ببینـــم آن مه خوب و خجسته

بغض بسته راه گریه اشک خشکیده به چشمم

                                                از غــم هجران خمیده پشت من گویی شکسته

بانگ بر خود می زنم گر این چنیین زارم ببیند

                                                وای بــر من گــر بگرید  زیـن تمنــا دل برسته

                      ســاربــانـا خیــــز اشتر ها به ره کن آمدم من

                      تا نشان از من نماند بی نشانم خوان به دسته                   

                                                                                     اردکان 86/2/13