روز موعود

آنکه روزی رفت و ارزان ام زدست

اینک آمد روبرو ، شوریده مست

گفتمش باز آمدی بی گاه و دیر ...

عکسم آنجا گوشه ی چشمش نشست

گفتمش از چشمت افتادم چه زود

لب گشود اما نه چیزی گفت و بست

ملتهب مرغ دلم بی تاب او

دانه از دامش ، تمنّای دل است

بی نوا دل می طپید و غرق خون

وای اگر از شکوه ها رنجید و خست

نازک دستش به در ، دل التماس

بشکند دستی که جامم را شکست

لحظه ای بود و خیالی خوش چو خواب

خواب خوش این بود اگر ، بهتر که جست

او اگر روزی به خاکم پا کشید

لاله جام تازه می گیرد به دست

(بی نشان) با این خیال خوش به خواب

منتظر تا روز موعودش ، به شصت

اردکان 2/4/88