شعری از مثنوی دلگیر

دوستان عزیز

سلام

چند وقت پیش شاعر گرامـــــی و ارجمند جنــــــاب آقای بـــرات رفیعی شعری

گذاشتند در سایت محترم آوای دل با عنوان (مه ) و در ابتدای آن شرحی از ماجرایی بسیار عاشقانه نوشته بودند از آقا و خانمی بنام( امیر و فرشته )  

آن ماجرا خیلی به دلم نشست . تا اینجا را داشته باشید ...

دفتر شعری نا تمـــام دارم بنام (مثنوی دلگیر ) تا حالا پانصد بیتی شده است و

پیشاپیش تقــــدیم گردیده به دوستــــی بسیار گرامی . خیلــی وقت است به

سراغ آن دفتر شعر نرفته بودم . آن ماجرای جناب بـرات رفیعی باعث شد ابیات

زیر به آن دفتر اضافه شود .

مثنوی را قله ها دور و بلند

گوش خود پیش آ به ما بشنو به پند

راه آسان گیر و بر باغ غزل

سایه ی طوبی به جو شیر و عسل

هرچه پیش آید خوش آید

روز وشب در انتظار و بر ملال

تا به کی اینگونه باید ، ماه و سال

روزگاری در سرم سودای عشق

حال و روزم را تماشا  ، بی سوال

پیر و فرتوتم ، کجایم شاخ و برگ

تا به رقص آیم به بادی از شمال

جنگل انبوه و فریادم به هیچ

دست بی رحم تبر ، پای نهال

مرغ بی دل ، از چه اینجا آشیان ؟

گوشه ای پنهان ببین آن خطّ و خال

عاقبت چنگال تیزش سینه ات

می گریزی از چه ، چابک پا غزال

گرچه دلگیرم ، هزاران آرزو

بی سرانجامم ولی شاید مجال

(بی نشان) را جام دیگر لب به لب

هر چه پیش آید خوش آید ؛ بی خیال

اردکان 20/1/88