مگو هذیان ...

ميان كوچه اي باريك و غمبار

به دستم دفتري با كهنه اشعار

همان دير آشنا ؛ مهمان كنيدم

در ِهر خانه قفل از بيم و ؛ انكار

شب تاريك و حتّي يك ستاره

سكوت و سوت ِ گوش آزار و كشدار

هوا سنگين و بي جنبش ، نفس تنگ

هراس ِ سايه اي از كنج ِ ديوار

ميان رفتن و ماندن اسيرم 

به آنجا مبهم و ، اينجاي ِ مردار

نگاه خسته ناباور ، كه ناگاه

شكاف پرده اي نوري ، پديدار

شتابان مصرعي ، شايد ببيند

امان از نازك ِ دل ، چشم خونبار

تنم بيمار و دل پژمرده ايكاش

نبيند نشنود ، اينگونه گفتار

مگو هذيان ، مگو نام و نشاني

بزن بر ديده آب از خواب ؛ بيدار

اردكان 21/10/87

پرده خوانی حماسه ی کربلا -1

نگاه زائران کعبه چرخید

ز حجّ ناتمام ، او را بپرسید ...

یکی می گفت شاید خارج از دین

یکی دیگر ز ترس و بیم جان ، این

نکو مردی خروشان ؛  ننگتان باد !

رشادت های او را برده از یاد؟!

دلا بس کن تماشا را ، بگو چیزی خدا را

دلا بس کن تماشا را ، بگو چیزی خدا را

مرا هی زد ؛ که خود گویا ، تو کم کن ماجرا را

قلم بر دست نازک می زند نقشی به کاغذ

نگاه از چشم نمناکش تماشا تا کجا را

به دریایم مبر ، طوفان و موج و اوج و زیر است

دلم بی زهره شد گم شد ، یکی این ، ناخدا را 

چرا پیچیده گیسو را به موی ناخوش احوال

ندارد تاب ِ آن دارد ؛ رها کن مبتلا را 

ز قاب بسته پا بیرون مگو تقصیر و تقدیر

نقاب از چهره بردار و تو دیگر کن قضا را

کتاب و نامه ی سنگین ِ اعمالم به دستت

مخوان ؛ خواندی مگو با کس ، مکن رسوا تو ما را

به راهی بی نشان پا را که بی انجام و فرجام

مجو بیهوده ، بادی آمد و گم ردّ ِ پا را

اردکان - 7/10/87