| حمد بر یکتا خدا ، او راسپاس |
| نعمتش بر بندگان دور از قیاس |
| عاجز از مدحش ، سخن دانان شدند |
| حق گذاران نیز چون آنان شدند |
| عقل ِناقص درک او ، لنگ است و راه |
| عمق این دریا ، به سر سنگ است و آه |
تقدیم به دوست عزیز آرش محمدی
| از بلند کوه مردی مضطرب ما را نگاه |
| دشمن آمد ، هی به پا اینک ز جا |
| این کمان آماده این تیرم ز خشم |
| منتظر ردّی ز پیکی مانده چشم |
| تا به فرمان بار دیگر جان به تیر |
| غرّش فریادهاتان را چو شیر |
| کی شما را خانه ها بی مرز و بوم |
| از سر دیوار ها پا را چه شوم |
| رخنه بر دلهای پاک |
| بذر کینه دشمنی ها را به خاک |
| دیر اگر اندیشه ای ، بی شک گناه |
| از بلند کوه مرد مضطرب بر سینه تیر |
| سرنگون در خون سرخ خود به زیر |
| در شفق فریاد او ... |
| افسوس و آه |
| اردکان 17/8/87 |
| شعری طرب انگیز و خوش آهنگ جامی ز می و باده ی خوشرنگ |
| سازی ست گرفتار به دیوار بردار براو چنگ بزن چنگ |
| باغ است مهیّا به تماشا چون دیده به تردید ، به حاشا |
| بر نازک گل از چه به رگبار ، نم دار به افشنگ به افشنگ |
|
آنکه در تبعید تنهایی چه فرقش می کند ، پاییز باشد یا بهار |
| بر کویر تشنه از گل نغمه خوانی های بلبل ؟ مار و کژدم در کنار |
| کو درختی کی جوانه ، تب به جانش عاشقانه درد زایش میوه را |
| کی پریشان کی هراسان ، باد پاییزی وزان شد کو کجایش برگ و بار |
