بر من ببخش

گر تو را از ابلهی کردم رها ، برمن ببخش

بر سر پیمان نه بر مهر و وفا ، بر من ببخش

راه ورسم عاشقی را نا بلد چون کودکان

اشتباه و ناروا کردم خطا ، بر من ببخش

بر بلند آسمان زود آمدم پرواز را

این سقوط آن ترس و اینک قهقرا ، بر من ببخش

بر تماشا ساحل دریا به چشمم خوش نشست

از سر تقصیر اگر آن ماجرا ، برمن ببخش

غرّش توفنده ی دریا دلم را زهره برد

شکّ و تردیدم چرا بر آن عصا ، بر من ببخش

چوب تعلیم ات عجب درسی به پایم در فلک

عین عاشق گم به قاف از ابتدا ، بر من ببخش

هرچه گویی آن کنم ، تنها نشان خانه را

در حریم امن تو حمد و ثنا ، بر من ببخش

از سر تقصیر نه ؛ جرمم ز نادانی سبب

جمع یاران را ؛ به دوری مبتلا ، برمن ببخش

بی نشان تنها به شب در جستجو شاید تو را...

او غریب اینجا تو اش ای آشنا بر من ؛ ببخش

اردکان 28/7/87

خوشبحالم باز شیراز است و من

خوش به حالم باز شیراز است و من

قصّه ای پر رمز و پر راز است و من

بار دیگر عطر و بوی عاشقی

چشم نرگس باز غمّاز است و من

هر طرف چون دیده می دارد نظر 

در چمن سرو سرافراز است و من

فصل پائیزش خزان را راه نیست

باغ گل ، گل های طنّاز است و من

کو صدای ناخوشایند کلاغ 

بلبل خوشوان به آواز است و من

کاش سازی همدمی دمساز شد

بی سحر این شب به آغاز است و من

یاد یار مهربان دست نیاز

بر تفال او به ایجاز است و من

بی نشان انگشت حیرت بر دهان

خواجه بر تکرار ، اعجاز است و من 

شیراز 19/7/87

غزل جان ...

امشب به هوایت نفسی باز غزل جان

صید تو ، مرا او قفسی باز غزل جان

من مست و خرامان که توام میر شکاری

جز من ، نکند بر هوسی باز غزل جان

تیز است مرا چشم و ستیز است به چنگال

شهباز رها بر مگسی باز غزل جان

آخرین جمعه ی رمضان

ای خدا جمعی فراهم شد مرا

یک یک از خوبان عالم شد مرا

هر یکی دستی گل افشان از کرم

دیگ پر جوشی مهیّا شد به هم

ذکر یارب یارب و آتش به دل

پخته خواهم جان ز خامی شد خجل