| دوست عزیز ، رند تبریزی مرا به این مناظره دعوت کرد : | |
| حافظ شیرازی | |
| اگـر آن تـرک شیرازی بـه دست آرد دل ما را | |
| به خال هندویش بخشم سمرقند و بـخارا را | |
| صائب تبریزی | |
| اگـــر آن تـــرک شـیرازی بـــه دست آرد دل مـــــا را | |
| بــه خــال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را | |
| هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد | |
| نــه چـون حـافظ کـه می بخشد سمرقند و بـخارا را | |
| شهریار تبریزی | |
| اگـــــر آن تــــــرک شیرازی بـــه دست آرد دل مــــا را | |
| بـــه خـــال هـنـدویـش بخـشم تــمــام روح و اجـــزا را | |
| هــر آنکس چـیز می بخشد بـه سـان مرد می بخشد | |
| نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را | |
| سـر و دسـت و تـن و پــا را به خــاک گور می بخشند | |
| نـــه بـــر آن تـــرک شـیرازی کـــه بــرده جـمله دلها را | |
| رند تبریزی | |
| اگــــر آن تـــــرک شیرازی بـــه دست آرد دل مـــا را | |
| بــهــایـش هـــم بــبـــایـــد او بـبخشد کل دنیـــــا را | |
| مـگــر مـن مـغـز خــر خــوردم در این آشفته بــازاری | |
| کــه او دل را بــه دست آرد ببخشم مــن بــخارا را ؟ | |
| نه چون صائب ببخشم من سر و دست و تن و پا را | |
| و نــــه چـــون شهریـــارانم بـبـخشم روح و اجــزا را | |
| کـــه ایـن دل در وجـــود مــا خــدا داـند که می ارزد | |
| هــــزاران تــــرک شیـراز و هـــزاران عشق زیــبــا را | |
| ولی گــر تــرک شـیــرازی دهـد دل را به دست مــا | |
| در آن دم نــیــز شـــایـــد مـــا ببخشیمش بـخـارا را | |
| کــه مــا تــرکیم و تبریزی نه شیرازی شود چون مـا | |
| بـــه تــبــریــزی هـمـه بخشند سمرقـند و بـخـارا را | |
| پاسخ گفتن شمس الدین عراقی مناظره ی رند تبریزی را | |
| عجب آشفته بازاری ، خریداران دانا را | |
| همه ترکان تبریزی ، بت زیبای رعنا را | |
| گشاد دست صائب بین ، پشیمان می شود منشین | |
| خریداری چنین هرگز ، چه ارزان داده اعضا را | |
| سر ودست بلورین را ، تن رعنای سیمین را | |
| که بر کارش نمی آید ، بجایش دست و هم پا را | |
| بیبن این را به آخر شد ، عنایاتش چه وافر شد | |
| نه تنها جمله اجزا را ، چو مردان روح والا را | |
| از این بهتر چه می خواهی ، زیانت می رسد باری | |
| بیا ای ترک شیرازی ، ببر این مرده کالا را | |
| بیا دلدار شیرازی ، ببین رند از سر مستی | |
| چه می گوید نمی دانم ، مگر گم عقل برنا را | |
| شماتت بر خریداران ، چو سنگ از آسمان باران | |
| چرا اینگونه گفتن ها ، چنین عرضه تقاضا را | |
| برابر می کند دل را ، که برتر می کند دل را | |
| زعشق ترک شیرازی ، همو بخشد همان ها را | |
| سر آخر چه می نازد ، به شهر خواجه می تازد | |
| سخاوت می کند او هم ، سمرقند و بخارا را | |
| بدور از قیل و این غوغا ، سر خود (بی نشان) بالا | |
| دعا کردم یکایک را ، تو هم (انّا فتحنا) را | |
| اردکان 10/5/87 |
+ نوشته شده توسط شمس الدین عراقی در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387 و ساعت
15:44 |
