هنوز آن کودکم ، از من حمایت

بگو بازم بگو ، ای بی نهایت

به نجواهای دل تنگی به کنجی

دوبیتی خواندنت بر من سرایت

عجب شوریدگی حالم تو دادی

ز بابا طاهر و فایز کنایت

تو هر شب آن کتاب جلد چرمی

از آن بالا به بابا ، جان فدایت

یکی نیّت به دل دارم هم اینک

برامان فال حافظ کن عنایت

صدای خوب او بود و پس از آن

تو می گفتی به تفسیرش روایت

برای مثنوی بی تاب بودی

تو هم انگشت حیرت در حکایت

چه شیرین تر نشاندی قصّه ها را

به کام کوچکم با آن درایت

اگر می خواند بابا منطق الطیر

تو می گفتی سکوت اینجا به غایت

که این حرف و کلامی عارفانه

تو می فهمی به وقتش گر هدایت

اگر شاعر اگر آواره گشتم

مدارا با من و حالم رعایت

عراقی خواندن بابا چنین کرد

تو ای مادر چرا از من شکایت ؟

اردکان 4/4/87

1-

گفتم به رباعی سخنی ، راست بگو

گفتا اگرت تازه ترین هاست بگو

حرف دگری غیر غزل نیست چه گویم ؟

گفتا تو مرا هر چه ز دل خواست بگو

2-

لب بر لب جام باده با یاد تو ام

طوفانزده بر باد ز بیداد توام

غیر از تو مرا کیست به فریاد رسی

آباد مگر باز که بغداد توام

3-

مستی من از حال خراب است ، بدان

چشمم نه به آب بر سراب است ، بدان

گفتم دلکم باز فریبش ز چه رو ؟

گفتا نه مرا عقل حساب است بدان

4-

باید که حکیمانه سخن گفت ، نشاید

طفل سخن آزرد به این جفت ، نشاید

بیهوده چرا فکر هلاک آمده بر سر

بیدار دلم خسته چرا خفت ، نشاید

5-

ما جز غزل ناب نخوانیم به عادت

جز یار غزل خوان نپذیریم به خلوت

ای خوب ترین اصل غزل های منی تو

شعر و غزلم  ، قبله ی مایی به عبادت

اردکان 28/3/87

سهیلم تو سهیلای منی تو

به چشم بسته بینای منی تو

اگر جام بلا باشد به دستت

ز شیرینی چو صهبای منی تو

منم در خواب مستی خفته اما

دعای نیمه شبهای منی تو

منم مست و شراب آلوده هرشب

ز مستی یاد مولای منی تو

خطا کردم تو میرانی پشیمان

گمان بردم که همتای منی تو

تو آن بالا به اسفل سافلین من

منم سرگشته سودای منی تو

نشان بی نشان بر تو هویدا

تو ای گم گشته پیدای منی تو

اردکان 24/3/87

می خواهم ازو بگویم امشب

امشب که تنم گدازد از تب

تب شد خجل از تنور سینه

تا دیده ام او مرا مخاطب

همزاد من او همیشه بامن

همراه من او به درس و مکتب

بر خط چو شدم ، شداو موازی

کج رفتم اگر ، چو من مورّب

همراه نمازم او به پا شد

از باده چو من شداو لبالب

روز از پی من چو سایه آمد

شب وقت حساب شد مرکّب

ناگه بجهم ز خواب مستی

یک بوسه ازاو رسد چو بر لب

مرگ ست و نشانِ بی نشانه

او را نکنی جزاین ملقّب

اردکان 21/3/87

مثنوی را مثنوی او کرده او

قصه های خوب نیکو کرده او

از زبان نی حکایت می کند

شرح هجران را شکایت می کند

ما چو نی نالان شده با قصه ای

تا یکی شاید کند ره چاره ای

ورزغی آمد به دل پر آرزو

بر کنار برکه ای بر گفتگو

اولین سودای من باد خنک

از تعجب همره بادش سرک

رو به سوی برکه کرداو بعدازآن

گر توانی بارشی در این زمان

بارش باران بر او آغاز شد

شادمانی با دلش دمساز شد

قور و قوری جست و خیزی خرّمان

کی خدای برکه چیزی می رسان

چرب و شیرین لقمه ای اینک مرا

پشّه ای ، پروانه ای بر ما روا

سر به بالا با نگاه انتظار

بهر بلعیدن نبود او را قرار

ناگهان ماری دهانش باز شد

قصه ی کوتاه ما پر راز شد

ترسم ات بی حوصله گر بیش ازین

بیش ازین ها گفته بودم پیش ازین

مثنوی شاید نشاید کوچه را

حکم تکفیرش مزن از ماجرا

اردکان 2/3/87

صدای خنده ی جغدی دل شب را :

پرستوی مهاجر لانه می سازد دوباره در مسیر باد و طوفان .

همانجا جای سال پار و پیرار

ببینید و بخندید

شب تاریک بود و مرغکان در لانه هاشان آرمیده

کسی از جا نجنبید

همه از هول شوم بوم ترسیدند و خوابیدند تا صبح سپیده

سحر از تیغ کوه آمد قراول

که هان ای خفتگان بیدار باید شد

خروس آمد

نگاهی کرد این سو را از آن سو

پر و بالی نفس در سینه آواز بلندش را پراکند

-قو قو لی قو قو قو قو

زمین را نک زنان

بهر فریب مرغ ها خوابیده در لانه

براتان دانه پیدا کرده ام اینجا

یکی کرچیده مرغی

بال و پر بر هم زد و آمد.

-فریب دانه ات خوردم

به زیرم کش بکن تاج سرم هر آنچه می خواهی روا کن

تشر بر او بسوی مرغ ِ کاکل بر سر و بر پا حنایی

-کجایی مرغک زیبا ؟

بگو آسوده خوابیدی تو دیشب؟

شنیدی خنده ی جغد دل شب را که می گفت

پرستو آمده

بار دگر آنجا همانجا

خدا را شکر ما را لانه ای محکم امان از باد و طوفانها

حنایی قدقدی کوتاه و ناز آلوده با او

-خدا را شکر مردی چون تو ما را

صدای قیل و قال و قار و قار دسته ی پیر کلاغان سیه پوش

که ما دیدیم و خندیدیم و شاید لقمه ی چربی پس از باد

کمی آنسو ترک پرواز شاد جمع گنجشکان

هراسان و شتابان در فرودی سوی دانه

شنیدی ؟ ...باز بیچاره پرستو...؟

همانجا ! در مسیر باد دارد آشیانه؟

صدای بلبل سر مست و خوشخوان

-برایش تازه دیشب تا شنیدم ،